Zbrodnie AK na Litwinach | Atanazy Bazakbal <yeshua_2...
Nijole Vaisznyte z rejonu Warenawy w obwodzie grodzieńskim tuż przy
dzisiejszej granicy białorusko-litewskiej pamięta, że: "(...)
partyzanci AK najbardziej dali o sobie znać w gminie Perejgonie w
latach 1942-43. Jeździli po wsiach, zabierali żywność, odzież,
zarzynali jakiegoś prosiaka, ćwiartowali owce, krowy, odbierali kury.
Jeździli nie tylko nocami, ale i w ciągu dnia. (...) Grabili,
zabijali, grozili ludziom. Kazali zwozić żywność do sztabów band.
Jeśli ktoś nie dostarczył lub nie miał co oddać, bili całą rodzinę
szpicrutami, a później zabierali z domu wszystko, co uznali za cenne.
Grabili wszystkich, Białorusinów, Rosjan, a nawet nieposłusznych
Polaków".
W książce znajdują się także wspomnienia o morderstwach dokonywanych
przez AK-owców, m.in. po wyzwoleniu Wilna. Wspomina prof. Prane
Dunduliene: "W lipcu 1944 r. ponad tydzień mieszkaliśmy w piwnicy domu
przy ulicy Mickiewicza 21. (...) 13 lipca 1944 r. strzały ucichły.
Niemcy wycofali się za Wilię, a Rosjanie jeszcze nie odważyli się na
wejście do miasta. Wilno pozostało bez władzy. Ok. godz. 11 do piwnicy
weszli mężczyźni z biało-czerwonymi opaskami na rękawach. (...) Chyba
dowódca krzyknął: "Litwini są? Kobiet nie ruszać". Wszyscy milczeli.
Wtedy przybysze zaczęli sprawdzać dokumenty. (...) znaleziono 4
Litwinów: mojego gospodarza, lekarza Irlikisa, męża mojej siostry
Emilii Antanasa Obolenasa i dwóch studentów, których nazwisk nie
pamiętam. Zabrali ich z piwnicy, postawili pod murowanym ogrodzeniem i
odbezpieczyli karabiny. Wtedy kobiety, które trochę umiały po polsku,
zaczęły prosić, aby oszczędzili Obolenasa, gdyż uratował wszystkich od
śmierci głodowej. Nóg Obolenasa uczepił się jego pięcioletni syn
Rimvydas, który strasznie płakał. Wtedy jeden z morderców złapał
Obolenasa za klapy i wyprowadził z rzędu. - Idź precz, litewski psie -
krzyczał. Pozostałych trzech rozstrzelano".